Zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST.

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST jest to stan kliniczny, w czasie którego dochodzi do martwicy pewnego obszaru mięśnia sercowego na skutek całkowitego ustania przepływu krwi w tętnicy wieńcowej jako efektu ostrego jej zamknięcia. Proces ten związany jest zazwyczaj z nagłym powstaniem zakrzepu kumulującego się na tzw. pękniętej blaszce miażdżycowej.

Objawy zawału mięśnia sercowego prezentują się jak w typowej chorobie wieńcowej, z tym iż są zdecydowanie silniej wyrażone. Chory z zawałem mięśnia sercowego STEMI prezentować może :

– silny, spoczynkowy ból w klatce piersiowej, promieniujący do lewej ręki, żuchwy, nadbrzusza, łopatek; ból z reguły narasta wraz z upływem czasu i nie reaguje na podawaną podjęzykowo nitroglicerynę.
– osłabienie, bladość
– zawroty głowy, omdlenie
– duszność
– silna potliwość
– uczucie kołatania serca
– gorączkę lub stan podgorączkowy.

W trakcie badania stwierdzić można poza tym szereg innych nieprawidłowości związanych z nieprawidłową pracą serca.

Rozpoznanie zawału opiera się na oznaczeniu podwyższonych wartości markerów martwicy mięśnia sercowego (patrz: zawał NSTEMI) oraz charakterystycznych zmian w EKG, takich jak uniesienie odcinków ST tworzących tzw. falę Pardeego czy też pojawienie się tzw. nowego bloku lewej odnogi pęczka Hisa.
W przypadku podejrzenia zawału STEMI wykonuje się również badanie ECHO serca, w którym stwierdzić można zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego uszkodzonego w trakcie tego lub poprzednich incydentów oraz obecność ewentualnych powikłań. Wykonuje się również zdjęcie RTG klatki piersiowej, w którym ocenia się cechy występowania obrzęku płuc.

W postępowaniu w przypadku zawału mięśnia sercowego bardzo istotna jest jak najszybsza interwencja medyczna. Jeżeli jest to możliwe chory powinien jeszcze przed przybyciem zespołu ratunkowego otrzymać kwas acetylosalicylowy w dawce 300 mg . Dalsze postępowanie, prowadzone już przez wykwalifikowany personel medyczny, obejmuje stabilizację pacjenta i dostarczenie go do szpitala, najlepiej posiadającego pracownię hemodynamiczną. W przypadku zawału mięśnia sercowego STEMI kluczowe jest bowiem jak najszybsze przywrócenie przepływu krwi w zamkniętej tętnicy wieńcowej. Efekt ten można osiągnąć dwoma sposobami : stosując leczenie inwazyjne (angioplastyka lub zabieg kardiochirurgiczny) lub też tzw. fibrynolizę. Na decyzję o sposobie leczenie wpływa wiele czynników, takich jak stan chorego, dodatkowe choroby i przede wszystkim możliwy czas przeprowadzenia koronarografii (optymalnie – do 90 min od początku wystąpienia bólu).

Każdy pacjent z zawałem STEMI otrzymuje również pełne leczenie preparatami doustnymi, podobnie jak w przypadku leczenia zawału mięśnia sercowego NSTEMI oraz dławicy piersiowej niestabilnej.

W Polsce zawał mięśnia sercowego STEMI diagnozuje się u około 50 tysięcy osób rocznie. Ryzyko zgonu w okresie pierwszego miesiąca od incydentu szacuje się na 6 – 8 %. W dalszym okresie czasu również takie zagrożenie występuje, jest natomiast ,dla zawału STEMI, mniejsze niż w przypadku wystąpienia u pacjenta zawału typu NSTEMI.

W przebiegu zawału mięśnia sercowego do zgonu dochodzi najczęściej w przebiegu zaburzeń rytmu (migotanie komór, asystolii) których efektem jest zatrzymanie krążenia i oddechu. Pacjent z zawałem narażony jest jednak również na szereg innych, także stwarzających dla niego zagrożenie powikłań takich jak:

– ostra niewydolność serca
– pęknięcie serca : ściany lub przegrody międzykomorowej
– ponowny zawał mięśnia sercowego
– inne, różnorodne zaburzenia rytmu serca
– tętniak serca.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*